გერმანიაში მცხოვრები ქართველი მევიოლინე ბელა ბერკემერ-მახარაძე საქართველოს კამერული ორკესტრიდან პირდაპირ ევროპის საკონცერტო დარბაზებში მოხვდა. მისი ემიგრაციის ისტორია მუსიკალური ნიჭით დაიწყო და სიყვარულით გაგრძელდა.
როგორ აღმოჩნდით გერმანიაში და რა იყო პირველი სირთულეები?
გერმანელმა კომპოზიტორმა უვე ბერკემერმა საქართველოში გამიცნო, რაც ჩემთვის სრულიად მოულოდნელი იყო. ყველაზე დიდი სირთულე ენის ბარიერი აღმოჩნდა – გერმანულის სწავლა ნულიდან მომიწია. ასევე რთული იყო ახალ კულტურასა და გარემოსთან შეგუება.
რამდენად რთული იყო პროფესიული განვითარება უცხო ქვეყანაში?
მუსიკალურმა ნიჭმა ბევრი რამ გამიადვილა, თუმცა ენის ბარიერმა და განსხვავებულმა მუსიკალურმა ტრადიციებმა თავიდან不少 სირთულე შემიქმნა. საქართველოში ლიანა ისაკაძის სტიპენდიანტი ვიყავი და კამერულ ორკესტრში ვმუშაობდი. გერმანიაში კი სრულიად ახალ მუსიკალურ გარემოს უნდა შევგუებოდი.
როგორია თქვენი ურთიერთობა საქართველოსთან?
საქართველო ძალიან მენატრება, განსაკუთრებით ოჯახი და მუსიკალური წრე. ხშირად ვბრუნდები და ვცდილობ, ქართველ კოლეგებთან კავშირი შევინარჩუნო. კონსულთან ურთიერთობასაც რეგულარულად ვინარჩუნებ დოკუმენტების განახლებისთვის.
რა ფსიქოლოგიური სირთულეები ახლდა ემიგრაციას?
თავდაპირველად ყველაზე რთული იყო ნოსტალგია და მარტოობის განცდა, განსაკუთრებით ენის ბარიერის გამო. ემიგრანტების ფსიქიკური ჯანმრთელობის საკითხები ძალიან აქტუალურია, განსაკუთრებით პირველ წლებში. მუსიკა იყო მთავარი საშუალება, რომელმაც ადაპტაციაში დამეხმარა.
რას ურჩევდით ახალბედა ემიგრანტებს?
ენის შესწავლა აუცილებელია – ეს ინტეგრაციის საფუძველია. ადგილობრივ კულტურულ ღონისძიებებში მონაწილეობა და თემის საქმიანობაში ჩართვა ბევრ კარს გიხსნის. კარიერულ გეგმებში მოქნილობა და თანმიმდევრულობა ერთნაირად მნიშვნელოვანია.
როგორ შეაფასებდით გერმანიაში ცხოვრების დადებით და უარყოფით მხარეებს?
სოციალური დაცულობა და მუსიკალური განვითარების შესაძლებლობები უდიდესი პლუსია. უარყოფითი მხარეა ნოსტალგია და ქართული კულტურისგან დაშორება, რაც ზოგჯერ ძალიან მძიმედ მხვდება. ჯანმრთელობის სისტემა აქ უფრო ხელმისაწვდომია.
რას გეგმავთ მომავალში – დაბრუნებაზე ფიქრობთ?
ამჟამად გერმანიაში ვრჩები, რადგან აქ უკვე ჩამოყალიბებული მაქვს კარიერა და ოჯახი. თუმცა საქართველოსთან კავშირი ყოველთვის მინდა შევინარჩუნო – მომავალში, შესაძლოა, პროექტებით ან კულტურული ინიციატივებით უფრო მჭიდროდ ვითანამშრომლო სამშობლოსთან.
მუსიკოსი ემიგრანტების გამოცდილება აჩვენებს, რომ ნიჭი და პროფესიონალიზმი კულტურულ ადაპტაციას ამარტივებს, თუმცა ენის ცოდნა და ფსიქოლოგიური მხარდაჭერა მაინც აუცილებელია წარმატებული ინტეგრაციისთვის.
— საერთაშორისო კვლევები
წყარო: sheniemigranti.ge — სარედაქციო მასალა
