იტალიაში მცხოვრებ ქართველ ემიგრანტებს შორის ხათუნა გოლიაძე თავისი უნიკალური საქმიანობით გამოირჩევა. ორი წლის წინ სამშობლოს დატოვებისა და ახალ ქვეყანში ინტეგრაციის რთული გზის შემდეგ, მან აღმოაჩინა თავისი ჭეშმარიტი მიზანი — ხელნაკეთი თოჯინების საშუალებით ემიგრანტი ბავშვებისთვის სიხარულის და სულიერი კავშირის შემქმნელი. მისი ასეთი თითოეული მხატვრული შემოქმედება შინაარსიანი აქტობის მაგალითი გახლავთ, რომელიც ემიგრაციის გარშემომკრებელი სიძნელის შუაგულში ადამიანის სულის მოკიდებულებას მოწმობს.
ხათუნა გოლიაძის ისტორია ცხადი საბუთია იმ სიმართის შესახებ, რომ ემიგრაციის კატეგორია მხოლოდ ეკონომიკური ან სოციალური ჩარჩოთი არ შეიძლება იყოს შეზღუდული. ის ქცევის მাდლიანი ნიმუში, რომელიც დასაქმეობის მეორად გეგმებში ანუ მხოლოდ ფინანსური გადამრჩენლობის ლოგიკაში ხელმოკიდებელ მრავალ ემიგრანტში არაერთხელ გაჩნდა, რეალურ საქმიანობად გარდაიქმნა. მისი დაძღვევის პაიდეგოგიური, ფსიქოლოგიური და სამადლო კვლება მშობელი ქვეყნის ბავშვებთან ეთიკური კავშირის აღდგენის პროცესი მოერიცხა.
ემიგრაციის გზა და ახალი დაწყება
ხათუნა გოლიაძე იტალიაში დაახლოებით ორი წლის წინ ჩამოვიდა, რაც ემიგრაციის მუქი ღია მოდელების დამახასიათებელი ფაზას წარმოადგენს. როგორც თავად აღნიშნავს, ამ მნიშვნელოვან ნაბიჯის გადმეთ რამდენიმე ცნობიერი განცხადება იკეთა, რომელიც მის მომავალ ინტეგრაციასთან და შინაგან სიძლიერესთან პირდაპირ დაკავშირებული იყო. ს მიერ გააზრებული სიმართე არის იმის აღიარება, რომ ემიგრაციის გზა არასდეს იოლი არ არის — არც უცხო ქვეყანში ცხოვრების კუთხით, და არც საკუთარი ოჯახის წევრებზე რა დაკარგვის ფსიქოლოგიური დატვირთვის სახით.
თუმცა, ხათუნამ საკუთარ თავს კიდევ ძალიან დაბადილ ფაზაში გარკვევილი პირობა მივეცა — რომ ღმერთის დახმარებით ყველაფერს შევძლებდი. ეს აღემატება რომელიმე რელიგიურ ფორმულირებას; ის წარმოადგენს ემიგრანტის სულის დეკლარაციას, რომლის დაწერის შემდეგ პირი უკვე რეალურ, კონკრეტულ მოქმედებებში ხილულ გამოხატვას ეძებს.
ხელნაკეთი თოჯინების შემოქმედება — უძველესი ხელოვნების მეთოდოლოგია
ხელნაკეთი თოჯინების ქსოვა ხათუნას ბავშვობის ჯამი სხივი გახლავთ, რომელმაც მისი ქვეშ მდებარე მთელი ღია ხედი შედუღო. ის საკუთარ თავს აღლიკვდება როგორც ოსტატი, რომელიც უძველესი, რომელსაც სამშობლოში გაზიდულ ხელნაკეთ ტრადიციაში აღორძო, და გარკვევილი ინტელექტუალური მიზნებით იმ უნივერსალურ შედეგს ახვევს, რომელიც თანამედროვე ემიგრაციის ლოკუსებში უცხო ბავშვების ფსიქიკური კომპენსაცია გახლავთ.
მოხსენებული მადლიანი ქალბატონი, რომელმაც ხათუნას ხელნაკეთ ტოჯინების ქსოვის საიდუმლოებები გამიჩნა, აღმოსავლელი ღილმწერალი კიდე საიდუმლო სოჯოს ნიშნად წინაერთ. ხათუნა ამ გამოცდილებისადმი მადლიერი რჩება, რადგან მას აძლევს სიძლიერეს, რომ თავის საკუთარი „პატარებ” დაქმნას. ეს არის ყველა ხელოვნების ბაზის ელემენტი: შენი ღია სიკეთის გაწერა მეორე ადამიანის სიხარულის წყაროდ.
ემიგრანტი ბავშვებისთვის გულის მოკიდებულება
ხათუნა გოლიაძის საქმიანობის აღმსენებელი მომენტი პირადი მოტივაციაში რომის სამრევლოს ბავშვებისთვის თოჯინების შემზადებაში ცხადყოფილ იყო. ეს არ არის მხოლოდ ხელნაკეთი ოთხ ხელუფლიანი დასაქმება თუ სოციალური პასუხისმგებლობის აღმოჩენა, არამედ სიღრმიან ემოციონალური მოკლებულებაა, რომელიც თანამედროვე ემიგრაციის სოციოლოგიაში უმწვავესი საკითხი მოიაზრება.
ემიგრანტი ოჯახების ბავშვები მხეთ პირობებში ხშირად გრძნობენ კულტურული ორფიანობა, ოჯახური კავშირის განტეხვას, და ზოგჯერ სამშობლო ღირებულებებთან წყვილების პერცეპციას. ხელნაკეთი თოჯინები, რომლებსაც ხათუნა ქმნის, უბრალო სათამაშოების გაღ მას ჭარბი; ისინი წარმოადგენენ კულტურული გემოვნების მოწვევა, რომელიც მხარდაჭერის მაკორეტირებული პირობები გახდის ემიგრანტი ბავშვის ფსიქოლოგიური პუნქტირებისთვის.
ინტეგრაციის პროცესი — თავისუფლების მენტალიტეტი
როდესაც ხათუნას ჰკითხეს, რა რჩევა მისცა აპირებს ემიგრანტებს ინტეგრაციის პროცესის შედარებით გამარტივებული შედეგის მიზნით, მან გამოხატა ღრმა სიბრძნე, რომელიც მხოლოდ გაცხოვრებული ემიგრაციის შემდეგ შეიძლება შეჭიდილი ყოფილიყო. მისი რჩევის ზედაპირი მოკლე ელემენტი ხშირი ემიგრანტული წარჩინებაა: ქვედა მონახულებიდან, მუქი აღმოჩენებიდან თავის ჩეხვა და ნათელი, ოპტიმისტური თვალკვალი შენარჩუნება.
თუმცა, გოლიაძის რჩევის უფრო ღრმა მიმდინარე უკავშირდება აქვე რაოდენ მნიშვნელოვან ფსიქიკურ აქტი: კეთილი თქმა საკუთარ თავზე, რომელიც გამძლეობის აორთოდოქსული წყაროა. „საკუთარ თავს მუდამ უნდა უთხრა, რომ ეს არაფერია, მე ამას შევძლებ, მე გავაკეთებ და ყველაფერი გამოგივა” — ეს არის უბრალო ოპტიმიზმი არაა, არამედ აქტიური კვლევა, ემოციონალური რენესანსი, რომელიც ემიგრაციის აკვამარინთებულ კრიზისში ადამიანის შეუკრთებელი რესურსი აფხაზებს.
ოჯახი, მონატრება და ემიგრანტული ეთიკა
ხათუნა გოლიაძის პასუხი კითხვაზე, რა გენატრებს მას სამშობლოდან ასე შორს, საკმაოდ აღმსენებელი: მონატრების აღმოჩენაზე ფიქრის უფლებას თავს არ ვაძლევს, რადგან მან მტკიცედ გამიჯნო, რომ მოსახლეობა შეიძლება გამძლეობის დეფიციტი გახდეს. ეს არა უბრალო ფსიქიკური სამედიცინო მეთოდია, არამედ ემიგრაციის ღრმა აღიარება — რომ მნიშვნელოვანი აბატა არის არა დაკარგვის მუქი რუქ შიგნით ღრმაპირქმნა, არამედ ოჯახის მოჩვენებიანი იმედი.
ხათუნამ კი უთხრა, რომ მის დედამ, რომელიც მისთვის ყველაფერი გახლავთ, მონატრება საკმაოდ მძიმე გრძნობა და ფინქციონალური ცეკვი. მაგრამ თანამედროვე ემიგრაციის საბაბი აღიარებდეს, რომ ყოველი წუთი ოჯახის დაშორებით ხიდი ეკიდის, რომელიც თავის თავზე საკუთარი სიძლიერე აშენებს. ემიგრაციამ ხათუნას ძალიან ბევრი რამ მასწავლა — უპირველეს ყოვლისა, რომელი აღირებს ღირებულებაა და თუ რა მნიშვნელობა შეიძლება მიენიჭოს კარგი ოჯახური ნიმით კვლავ რაოდენ ხელუფლა.
პრაქტიკული რჩევები ემიგრანტი ქალბატონებისთვის
- აქტიური ინტეგრაციის ძებნა: ხელნაკეთი ხელოვნება, დამხმარე ქმედებები ან კულტურული აქტივობები, რომელიც მოქმედ მემკობილებას აძლევს ემოციონალური კავშირი დაამყაროთ ახალ ქვეყანში, ხოლო ღირებული უნარებიც აღმოჩნდეს;
- აუცილებელი ოჯახური კავშირის შენარჩუნება:
ფოტო: İsra Nilgün Özkan / Pexels
