იაპონური სამოგზაურო გამოცემა Transit Magazine ახლახან საქართველოს შესახებ ვრცელი და დეტალური სტატიის გამოქვეყნება მოახდინა, რომელიც ქვეყნის ტურიზმული პოტენციალზე კონცენტრირებულია. სტატია მომზადებულია ცნობილმა მოგზაურმა ჟურნალისტმა მიკიტო მორიკავამ, რომელმაც საქართველოს ეწვია საქართველოს ტურისტული ადმინისტრაციის ორგანიზებული პროგრამის ფარგლებში. ეს პუბლიკაცია იაპონელი მკითხველებისთვის საქართველოს ხელმისაწვდომი და მიმზიდველი გამოსახის წარმოჩენას ისახავს მიზნად, კერძოდ ქვეყნის კულტურული მდიდრობის, გასტრონომიული ტრადიციების და ისტორიული მნიშვნელობის ჩვენებით.
მიკიტო მორიკავას სტატიაში საქართველა წარმოდგენილია, როგორც უნიკალური დანიშვულება, რომელიც აერთიანებს ევროპული და აზიური ელემენტებს, ხოლო თბილისი ხატავს, როგორც დინამიური და მიმზიდველი კაპიტალი, რომელიც აერთიანებს ისტორიას, კონტემპორარული კულტურის გამოვლინებებს და ღვინის მდიდარ ტრადიციებს. ეს პუბლიკაცია გამოჩნდა ცნობილი სამოგზაურო ჟურნალში, რაც ქართული ტურიზმის საერთაშორისო წარმოჩენაში მნიშვნელოვან წვლილს შეიტანს, განსაკუთრებით აზიის მხრიდან დაინტერესებული პოტენციური ვიზიტორების რიცხვის გაზრდის კუთხით.
ევროპისა და აზიის კულტურული კრიზისპუნქტი
მიკიტო მორიკავა თავის სტატიაში ხაზი აუსვამს იმ უნიკალურ გეოგრაფიულ და კულტურულ პოზიციას, რომელიც საქართველოს აქვს მსოფლიოს რუკაზე. ევროპისა და აზიის შიდა ზღვის ორივე მხარეს მდებარე ეს ქვეყნა, ისტორიის მანძილზე მრავალი კივილიზაციის გადაკვეთის წერტილი იყო, რაც ისახელბა თავის კულტურაში, ტრადიციებში, ფილოსოფიაში და დღიური ცხოვრების წეს-ჩვეულებებში. იაპონური ჟურნალისტის განცხადებით, თბილისში ეწვიეთ გაზაფხულზე, რომელმაც ქვეყნის ბუნებრივი სილამაზე სრულად გაამბობინა და ქალაქის უნიკალური ატმოსფერი აღმოაჩინა.
საქართველის ეს სტრატეგიული მდებარეობა მხოლოდ გეოგრაფიული ღირებულება არ არის, არამედ ხელი შეუწყო ქვეყნის ხელოვნების, სამზარეულოსა და სოციალური კანონზომიერების განსაკუთრებული ხასიათის ჩამოყალიბებას. მორიკავის ჩანაფიქრით, ეს ჯვარი და შერევა ქმნის სიღრმისა და მრავალფეროვნების ფენა, რაც ქართულ კულტურას უსაზღვროდ ინტერესურს ხდის უცხო მკითხველებისთვის.
თბილის — ღრმა ისტორიის ქალაქი
იაპონური ჟურნალისტი განსაკუთრებული ადგილი უთმობს თბილისის ისტორიულ ქვეყნიდან, რომელიც საქართველოს დედაქალაქი და მისი კულტურული გული წარმოადგენს. მორიკავის აღნიშვით, ძველი თბილისი კი ანტიკური იაპონელი მოგზაურის თვალთ ისტორიის გაფენილი წიგნის მსგავსი აღმოჩნდა, სადაც ყოველი ქვიშ, ყოველი კედელი, ყოველი კუთხე ზეს დაკრეფილ დრო ჩანს. ქალაქის მხეთ ხელმეწამედ აღმართული ნარიკის ქუჩები, კლდეში ჩაკეტილი ტაძრებები და ყოფილი სარეზიდენციო სახლები იკრიბებიან ისტორიული ხიკი აბარტიმენტებზე.
ის აღიარებს, რომ თბილისსა და სხვა იაპონური ქალაქების, მაგალითად ტოკიოს ან კიოტოსა შორის, თუმცა რხოვა განსხვავებული არის, მაგრამ ისტორიის სიმკრთალე, კულტურის სიღრმე და ზეგემოვანი ღირებულება ლაპარაკობენ საერთო ენაზე. მორიკავა აღნიშნავს, რომ ძველი თბილის არა მხოლოდ მუზეუმი არ არის, არამედ ცხადი, სწავლად ორგანიზმი, რომელიც ყოველდღე თავისი პაციენტის — ქალაქის დამთვალიერებელ ადამიანებს — უცნობ და რეტკელი მხეთ აცნობს.
ქართული სამზარეულო — ცივილიზაციების კერძი
სტატიის ერთ-ერთი ყველაზე აღსანიშნავი მხარე მიკიტო მორიკავას ქართული მზარეულობის მიმართ გხდილი შთაბეჭდილებაა. მოგზაური ჟურნალისტი თავის აღმეზობელი უამრავ მკითხველს უპირობ რეკომენდაციას აძლევს ქართული კვების აბოთი ზოგიერთი რესტორნის ლიბერტელმა გაცნობას, რადგან ის აკმაყოფილებს მხოლოდ კუჭს, არამედ ხელმხნადი უღრმესი სახის დამკვიდრებას მოგზაურის სულში. მის ამბებში, თბილისის ერთ-ერთი რესტორნის სტენდებში, მან პირადი პერიოდი დაახასიათა ქართული სამზარეულოს შარმ-ძალაკს, ღრმა მხეთ დაკეტილი ოჯახური რეცეპტებით, რომლებიც უსაზღვროდ დღეები გადის თაობიდან თაობას.
ის აღთქვამს, რომ ქართული კერძები, რომელიც ეთერთაშორის ხორბლის პიტა, ხორბლის ხორბლის ხორბლის სააკალი, ხორბლის ხორბლის სიტყვით, საკმაოდ მცირე გზიდან უფლიან მსოფლიოში უნიკალური და თითქმის დაკარგული ტრადიციებია. ისინი ქმნან არა მხოლოდ კვების წაკი, არამედ კულტურის სიტყვა, რომელშიც ქართელი თითოეული ქვემწერი მოტენილი გული და პიქი იმალება. გაზომვის შემთხვევაში, მორიკავა მკიცოდ აკვეთებს, რომ ქართული რესტორანი ან თუნდაც კერძო ოჯახის სამზარეულო მხოლოდ გასკდელი ადგილი არ არის, არამედ კულტურული გამოცდილება, რომელიც დამოუკიდებლად უნდა იყოს შენიღბული თითოეული ზემწერი და აყვანილი იაპონელი მოთხოვნილის სახელში.
ღვინე, ფესტივალი და მეღვინეობის ტრადიცია
მიკიტო მორიკავას სტატიაში მნიშვნელოვანი ადგილი ეკავა ქართული ღვინის მდიდარ მემკვიდრეობას და მეღვინეობის ემთხვევის უსაზღვროვან ისტორიას. თბილისი და მისი მახლობლობა უპოვარი ღვინის წარმოებაზე, ხოლო ქართული ღვინე აღიარებული ხდება მხოლოდ ბაქტერიოლოგიური ხარისხით, არამედ კულტურული მნიშვნელობით ქვეყნის ისტორიაში. მორიკავამ წაკითხვა ქართველ მეღვინეებს, რომლებიც, მისი აზრით, არიან ეს უსაფრთხო უცხო მოცემულობის მებელი, რომლებიც გარკვეული ინტელიგენციითა და ღრმა ფილოსოფიით აღჭურვილი აღმოჩნდებიან.
იაპონური ჟურნალისტი ხაზი აუსვამს, რომ მოგზაურობის დროს მან აღმოაჩინა ღვინისა და კერძების ფესტივალი, რომელიც თბილისში ჩატარდება და რომელიც ერთიანი ღვინის კულტურის, ღვინის მეცნიერების და ქართული გასტრონომიის განიერი ხელმისაწვდომობის ის ღრმა რეპერტუარი, რომელიც უცხო ტურისტებისთვის პირად გამოცდილება წარმოადგენს. ეს ფესტივალი, მისი თქმით, მხოლოდ ღვინის სიყვარულის აღუნიშნავი რიტუალი არ არის, არამედ მის მეტი, ის არის უსაზღვროვანი მიმართვა ქართული კულტურის ერთი ყველაზე მიმაკებელი კუთხეზე.
პრაქტიკული რჩევები
- საქართველოში ვიზიტის დროს, განსაკუთრებით გაზაფხულში, აუცილებელია ძველი თბილის დეტალურად იკვლიოთ, სადაც პირადი სტილით ხელმწერი საქართველოს ისტორია თქვენს თვალწინ გავლება აღმოჩნდება
- აუცილებელია ქართული რესტორანებში სიარული, მხოლოდ ცნობილ ადგილებში კი არ, არამედ ლოკალური რუხი ოჯახების სამზარეულოში, სადაც ქართული კერძი სწორი მხარდაჭერით მზადდება
- ღვინის ფესტივალი თბილისში აუცილებელი დანიშვულება გახდება ქართული ღვინის კულტურის სიღრმეს გავიგებისთვის, დამწყები სამოგზაურო ჯიუჯეებისთვის
- ტურისტებმა უნდა მოიწვიოთ ქართული
ფოტო: Chris F / Pexels
