ტელეწამყვანი ანა კოშაძე, რომელიც მრავალი წელი ეკრანზე თავისი პროფესიონალიზმით და ღრმა ჩინებით გამოირჩევა, ყოველთვის ყველაზე მწვავე და პირადი თემებზე ღიად საუბრობს. მეცნიერულად დამტკიცებულია, რომ პიროვნული ისტორიები, განსაკუთრებით ოჯახის ურთიერთობის შესახებ, აკმაყოფილებს ბევრ ადამიანში სიღრმისა და ძალიან გამაძლიერებელი მესიჯის საჭიროებას. რუსთავი 2-ის რუბრიკაში „დედა” სტუმრობისას, კოშაძემ თავისი დედასთან ერთად გატარებული დროის შესახებ საკმაოდ ღრმა და ზოგჯერ ძალიან ემოციური რეფლექსია გაკეთა, რაც ზოგადი აუდიტორიის მხრიდან დიდი რეზონანსი გამოიწვია.
კოშაძის მოსახლეობის დიდი ნაწილი მას ცნობს როგორც წარმატებულ ტელეწამყვანს, სამაჯულო მეთოდის ქვეშ, რომელმაც განათლება მიიღო და დიდი ღრმა ცოდნა აქვს ქართული კულტურისა და საზოგადოებრივი საკითხების თაობაზე. თუმცა, ამ ტელეინტერვიუს დროს, მან გამოავლინა ის მხარე, რომელიც ხშირად პიკი ქვეშ რჩება — მისი ღრმა ოჯახური მოკავშირეობა და დედას მიმართ განწირული სიყვარული.
დედამ დაასწავლა ცხოვრების ყველაზე მნიშვნელოვანი გაკვეთილები
ანა კოშაძის სიტყვებით, მისი დედა მძიმე სენთან იბრძოდა, რაც, სავსებით ბუნებრივია, ოჯახის ყოველი წევრისთვის უაღრესად გამოსაცდელ პერიოდი იყო. მიუხედავად იმ სირთულის, რასაც მთელი ოჯახი განიცდიდა, კოშაძის დედა მომდინარე ეკლესიის სიძლიერესთან შედარებით დაჩლიკებული სწრაფად ორიენტირდა იმაზე, თუ როგორი ღირებულებები გადმოეცა თავის ბავშვებს. კოშაძე ხაზი გაუსვამს, რომ დედა მუდმივად გამეორებდა, რომ გარეგნობას ფსიქოლოგიური წილი აქვს, მაგრამ რეალური ღირებულება მდგომარეობს ადამიანის შინაარსში, მის განათლებაში, ინტელექტუალურ განვითარებაში და საინტერესო პიროვნების სახით ყალიბდებაში.
„დროს კარგავ” — ეს იყო მისი დედის მუდმივი ხელოვნება, რომელიც ყველა ერთი მნიშვნელოვანი მისტურია. დედა ასწავლიდა, რომ თითოეული დღე ღირებულია, თითოეული საათი უნივერსალური რესურსი, რომელიც დაკარგული არ უნდა იყოს უსარგებლო აქტივობებში ან მოკრძალებული განვითარებაში. ეს პასიური ცოდნა, რომელსაც კოშაძის დედა გადმოუცემია, მის საწარმო ცხოვრებაში აშკარად აისახება, როგორც სახელმწიფო სამედიცინო პროფესია და სამეცნიერო ინტერესი, სიღრმე, რომელიც მისი ბრილიანტული პროზოპოგრაფია აჩვენებს.
დედას უპირობო მხარდამჭერი როლი ცხოვრების ყოველ კეთილშესლელ ასპექტში
კოშაძე კიდევ ერთ მნიშვნელოვან ნიშანს გამოკვეთს: მისი დედა არ იყო მხოლოდ მართმენი, არამედ განმარტებელი. ნებისმიერი აკრძალვის დროს, ნებისმიერი რეგულაციის წინაშე, დედა მელაპარაკებოდა, ცხადყოფდა, თუ რა მიზანი ჰქონდა ამ გადაწყვეტილებას. ეს მოდელი ზოგადი პედაგოგიკის თვალსაზრისით წარმოადგენს ბევრად უფრო მუშაობს ის აღზრდის, რაც ავტორიტარული მეთოდების მაგივრად პატიოსანი კონვერსაციის გზით მიდის. დედამ განუმარტა თავის ბავშვებს, რა მიზეზი უნდა ჰქონოდა კონკრეტულ წესს, რა რისკი ან სიკეთე წაკითხვული იყო სხვადსხვა ზომებში.
მარტივი მოდელი — დედა უსაფრთხოებას სწავლულობს, სიხвитე კი ახალ კიდეზე. ეს მხოლოდ დაცვა კი არ იყო, არამედ ჯ-ი სოციალიზაცია, უფრო თუ მეტი ემპოვერმენტი. კოშაძის დედა მოდელი, როგორც ჩანს, იყო დიალოგის კულტურის სიმბოლო, რომელიც დღეს ძალიან ცოტა ოჯახში ჰკანის.
ის მომენტი, რომელმა ღრმა ხედვა მოუტანა
ტელეწამყვანი ერთ ძალიან ღრმა ეპიზოდს იხსენებს, რომელმაც მას ჩემდე ხელი აღმიჭრა. სამსახურში დაწინაურების დროს — მომენტი, რომელიც პროფესიულ წარმატებაში უნდა შედგებოდა სიხარულისა, კოშაძემ დედას გაუზიარა ეს კარგი ამბავი. თუმცა, დედის პასუხი იმდენად ღრმა იყო, რომ ანა მივხვდა მისი სტატუსის რეალობას. დედა ის ეტაპზე იყო, სადაც ის ფიზიკურად ან ემოციურად ვერ ძლიდა ასეთი ხალისიანი მომენტების სრულფასოვან აღქმას. ეს იყო დამტკრთობელი აღმოჩენა: მიუხედავად იმისა, რომ მას პროფესიული წარმატება ჰქონდა, მან თავი ისე იგრძნო, თითქოს დედას კარგავდა აქტიურ აღქმაში, მიმდინარე ცხოვრებაში.
ეს ეპიზოდი ათვისებ მნიშვნელოვან ფილოსოფიურ კითხვას — თუ რას ღირს წარმატება, როცა მისი გაზიარება შეუძლებელი ხდება იმ ადამიანებთან, რომელთა გამო ვიკვებით უპირველეს ყოვლისა? კოშაძემ მივხვდა, რომ დროის განკარგვა — ის რესურსი, რომელიც დედა იმდენი აქტიურად აღმზიდელი ჰქონდა, შეუძლებელი გახდა უკან დაბრუნება.
დედის მემკვიდრეობა და დღევანდელი დღე
თუმცა, კოშაძე აკვიატებს ღირსეულ მუშაობას. მიუხედავად იმ ტკივილისა, რომელიც მითითებული იყო იმ მომენტში, ანა ხაზი გაუსვამს მადლიერებას. მან უარყო კომპლიმენტი ან ღრმა ღვინის უჯი: მას 28 წელი მქონდა დედასთან გატარებული, რაც ბევრი ადამიანი თავის ცხოვრებაში არ ღირსობს. ეს პერიოდი მისთვის იყო უაღრესად მდიდარი, სწავლებებითა და სიყვარულით სავსე. დღეს, დედის აღარ არსებობის მიუხედავად, ის კვლავ არის კოშაძის მოტივაცია, ძალა და მხარდამჭერი.
ანა აღნიშნავს, რომ როდესაც მან ძალიან მიჭირს, მიერთ უფრო ხშირად მახსენდება დედა — რითაც სიმბოლურად აღმავიწყებს, რომ მემკვიდრეობა არ წყვილდება სიცოცხლის სიგრძეზე, არამედ გრძელდება ჩვენი ქმედებებში, მოტივაციებში, ღირებულებების სისტემაში. დედა, კოშაძის პერსპექტივაში, ყოველთვის ზე დაბრუნდება, როდესაც ის მისი დახმარების ან ქმედითობის საჭიროებას იგრძნობს.
პრაქტიკული რჩევები
- დროის აღიარება მნიშვნელოვანი რესურსის სახით: ანა კოშაძის დედის მოთხოვნის მსგავსად, სასჯელი დროის დაკარგვის შემდეგ. მნიშვნელოვან ადამიანებთან დროის გატარება უნდა გახდეს პიორიტეტი, მხოლოდ მეორე სკილებობის შემდეგ.
- გაკვეთილების განმარტება, არა მხოლოდ დანიშვება: როდესაც მნიშვნელოვანი გადაწყვეტილება უნდა მიიღოთ თქვენი ოჯახის წევრებისთვის, უფრო ეფექტურია დიალოგი, განმარტება, რატომ არის აუცილებელი კონკრეტული ნორმა ან აკრძალვა.
- გარეგნობაზე მეტი მნიშვნელობა შინაარსს მიანიჭეთ: მიუხედავად გარე სიპრიალის მნიშვნელობისა, დედის აზრით, ამ შინაარსი, განათლება და პიროვნობა მნიშვნელოვანია და დიდი ხანს გასძოვს.
- წარმატებები ხელმისაწვდომი ხელოვნებით გაზიარეთ: დიდი კარიერული მიღწევაც კი ნაკლებ ღირებული ხდება, თუ იგი შეუძლებელი აღმოჩნდება გაზიარება მთავარ ადამიანებთან. პრაქტიკული გაზიარება უფრო მნიშვნელოვანი ვიდრე გვიან გაცნობებანი.
- მემკვიდრეობაზე ფიქრი დღიდან დღემდე:
სკანირებაsheniemigranti.ge
QR კოდისტატიის ციტირება
შენი ემიგრანტი. (2025). „სამსახურში დაწინაურება დედას რომ ვახარე და ემოცია ვეღარ გამოხატა, მაშინ მივხვდი, რომ ვკარგავდი“ – ანა კოშაძე მძიმე ეპიზოდს იხსენებს. 16 ივლისი, 2025. https://sheniemigranti.ge/samsakhurshi-datsinaureba-dedas-rom-vakhare-da-emotsia/
სტატიის ციტირებაშენი ემიგრანტი. „სამსახურში დაწინაურება დედას რომ ვახარე და ემოცია ვეღარ გამოხატა, მაშინ მივხვდი, რომ ვკარგავდი“ – ანა კოშაძე მძიმე ეპიზოდს იხსენებს [Internet]. თბილისი: Sheniemigranti.ge; 2025 [ციტირებულია: 2026 სექ 23]. ხელმისაწვდომია: https://sheniemigranti.ge/samsakhurshi-datsinaureba-dedas-rom-vakhare-da-emotsia/sheniemigranti.ge
