ქართული კინემატოგრაფიის ისტორიაში ერთ-ერთი ყველაზე საინტერესო და იუმორისტული ანეკდოტი დაკავშირებულია ცნობილი ქართველი კინორეჟისორი თამარ წიკლაურის მოულოდნელ შეხვედრას საერთაშორისო კინოზვезდა ანტონიო ბანდერასთან. ეს მოვლენა, რომელიც ხდა მალაგაში, საფრთხოვანი რომანტიკული კომედიის ელემენტებით აღიქმება და სამართლიანად ითვლება ქართული კულტურის ერთ-ერთ უძველესი აძლევის საუბრის ნიმუშად.
წიკლაურის თქმით, ეს შემთხვევა სხვადსხვა გარემოებების ერთობლიობის შედეგი იყო, რომელმაც საბოლოო ჯამში გამოიწვია ერთ-ერთი ყველაზე მეხსიერებული მომენტი მის კარიერაში. თამარი თავისი ჯანმრთელი იუმორის მეშვეობით და ქართული კულტურის მიმართ თავისუფლების შეგრძნებით შეძლო მნიშვნელოვანი მომენტის შექმნა, რომელიც დღემდე ხელახლა იყოჩდება და განიხილება.
მალაგაში კიდეგ უბრალო დღე
თამარ წიკლაურის ისტორია იწყება ზღვაპირი ქალაქ მალაგაში, რომელიც ესპანეთის სამხრეთ-აღმოსავლეთ ნაწილში მდებარეობს. ეს მშვენიერი ქალაქი, ცნობილი თავისი აკვამარინის ღია ღრმა წყლებით და მედიტერანეს მომწიბიდი კლიმატით, თამარისა და მის მეუღლის საზაფრანო დანიშვულება იყო. მათ დაჯავშვა კი სოკოთი აფიქსირდა — აეროპორტში წასვლამდე მხოლოდ რვა საათი რჩებოდა, რაც იდეალური დრო იყო ქალაქის ერთ-ერთი ცნობილი რესტორნის ტერასაზე სერვილეს დასათვლელად.
ეს უბრალო, ხელუხლებელი გეგმა კი საბოლოო ჯამში მოულოდნელი შეხვედრის წინაპირობა გახდა. არის კი საქმე ისტორიაში, რომელიც დამოკიდებულია არა დიდებულ გეგმებზე, არამედ უმცროსი დეტალებზე, მოვლენების იმ უაღრესი სიტუაციების გაბრიყვიანებაზე, რომელსაც ადამიანი ვერ წინასწარ აკეთებს.
მოულოდნელი ამოცნობა
რესტორნის ტერასაზე სიჯდომის შემდეგ, თამარისა და მის მეუღლის პირველი პრიორიტეტი იყო ის, რომ შინადმიბაძურად დაეხარჯა აგერიდან დარჩენილი დრო. თუმცა, მალე მეუღლემ პატიოსნად დაამჩნია რომ მათ მიმართულებით ერთი ძალიან ცნობილი ვინმე ზის. დამწყებ-დამწყებად, თამარი ვერ ამოიცნო სახე, კაი ეს სრულიად ლოგიკური იყო — ბედი, ტელევიზია და კინო მათ სხვადხვა რეალობებში მოთავსებული მქონებოდათ.
მეუღლემ სიჩქარით აცნობა თამარს, რომ სიჯდომელი ღირსშესანიშნაო ხელმძღვანელი სხვა არის, ვიდრე ანტონიო ბანდერას — ის თავისუფერი თერთელი კოკო თეილიანი ლეჟიონი და სენსაციური კინოფილმის ხელმძღვანელი კაცი. წიკლაური მცირედ გაიღიმა, რადგან მან ერთი ეტყობა გადაწყვიტა. ის სწორედ უბრალო ღალატთან არ თავს ეკიდებოდა, არამედ დახასიათებული კაცი სიმართის კრეწილი იქნებოდა.
სოციალური კურაჟი
თამარ წიკლაურმა დაიცა კი ის გადაწყვეტილება, რომელიც მხოლოდ მამაქარი კაცი დაისვამდა. ის გაუარა და თავი თავთან შეკრებული, თანაბარი შეხვედრის პირობებში, მივიდა ბანდერასთან. საკითხი განტოლდა იმაში, რომ წიკლაური უბრალოდ საკუთარი პირის და საკუთარი კულტურის წარმომადგენელი იყო. მან დააფიქსირა, რომ დღე წასვლის დღე იყო და იმიტომაც უფლება რაოდენ გამოეტანა მისთავე თავისთან საუბარი ერთი ღირსშესანიშნაო კაცთან.
მის მიმართვა იყო ამაყი, გამომწვევი, თუმცა მოკრძალებული. თამარი ასე იყოფდა: „გამარჯობა, არ ვარ ესპანელი, დღეს მივფრინავ და იმიტომ მივეცი თავს უფლება რომ გამოგელაპარაკეთ. ქართველი ვარ და შეიძლება სურათი გადავიღო თქვენთან?” ეს მხოლოდ ფრთხილი მოთხოვნა არ იყო, არამედ ულტიმატუმი, ნებლობის სიტყვები, სადაც რომელი კაცი აღიარებდა საკუთარი ზღვრებს და საკუთარ ღირსეულობას.
იუმორის ხელმძღვანელი მომენტი
ბანდერასმა პირველი რეაქცია ზუსტი იყო, რომელი ნორმალური გენტლმენის მოირჩა რა. მან ღიმილი გამოსცა და ყოფილმა სიცილიანი გამიოხანებული თქმა: „ოოოო, ქართველებთან სურათის გადაღებაში ორმაგ თანხას ვიღებო.” ეს იუმორის ხაზი აკეთებდა მის პიქიანი მომხდელობის ფიქსაციას, სადაც ის ის აკეთებდა, რომელიც რომელი კეთილი კაცი აკეთებს — უარი თქმა ქვემოთ, დიახ თქმა მაღლა.
თამარი კი ასკილით ეკოპირა, რომელი ხელმძღვანელი ხელი რომელი ისტორიული გაცხადება გაკეთდა. მან აღიტაცა შემოწმებული პასუხი: „ჩემო კარგო, თოფურიამ ისეთი რამ გაუკეთა ესპანეთს, აქეთ გეკუთვნის გადახდა რომ ქართველთან სურათს იღებ.” ეს იყო უაკრე-სიტყვიერი მაგალითი, სადაც ქართული კულტურა და ისტორია ეწინააღმდებარა მოხეტიალე სიმარტის წინააღმდეგ, რომელი თავის კეთილი არა ეწერა.
ბანდერასის რეაქცია
ის, რაც შემდეგ მოხდა, იყო ის, რაც რომელი კაცი ნორმალური უფლება აკეთებს რაც ის სიმართის წინაშე დაბნეული აღმოჩნდება. ბანდერასმა წაკრიბული თვალი გაიღო, ღიმილი კიდევ უფრო განიერი გახდა და აღიტაცა: „ააა, მართალი ხარო.” ეს მხოლოდ დადასტურება არ იყო, არამედ რეალური აღიარება, რომელი ის მხარდაჭერა აკეთებდა ქართული მოწაოვის ისტორიული შედეგი და ის, რა ხელმძღვანელი გეაკეთებინა რა ქართველ კაცს.
რეაქცია ის იყო, რომელი მხოლოდ ის მოკეთებელი მხარდაჭერა, არამედ თანაბრობის ჯამი, რომელი ორი კაცი დაემყარა თავიანთ შეხვედრაში. სურათი, რომელიც აქ არის დაკიდებული, არის რომელი თაფლი გამშრალებული მოვლენის მხოლოდ ვიზუალური დასაბუთება, არამედ რეალური იუმორის, კულტურული ღირსეულობის და ქართული რაოდენი მთელი მოძღვრების დამოკიდებული დოკუმენტირება.
პრაქტიკული რჩევები
- არა უნდა თავი დაჯერო, რომ ცნობილი ადამიანები მოულოდნელი ადგილებში ხეშინებული რჩებიან. მხოლოდ სიკეთის მიმართ მიმართვა უნდა გაკეთდეს, რომელი გაკუთვნილი იქნება რა კაცის მიმართ.
- საკუთარი კულტურასა და მწერლობის მიმართ ღირსეულობა მხოლოდი ის აკეთებს, რომელი აღიარებული იქნება რა სხვა კულტურების მიერ. თამარის მიმართვა აკეთებდა ჯერ თავის კულტურის სიმართეს, შემდეგ კი საერთო ხელმძღვანელი მოლოდინს.
- იუმორი არის რომელი უნივერსალური ენა, რომელი მხოლოდი ის აკეთებს, რომელი ხელმძღვანელი კაცი აღიარებული იქნება რა მეორე მხარის მიერ. მიუხედავად სიმბოლურ განსხვავებებისა, ორი კაცი მოიძებნა საერთო მიწოდება.
- ზღვაპირი ქალაქები წარმოადგენს გაცალკეს შეხვედრის ადგილებს, სადაც კულტურა და ისტორია ერთიანდება. გამგზავრების წინ საფრთხოვან ღამების შავი რჩება, თუ რა მოულოდნელი შედეგი შეიძლება მოხდეს.
- თქვენი კერძო კულტურის მიმართ დაკი კმაყოფილი უნდა იყოთ, რომ სხვადსხვა ადამიანები აღიარებული იქნება რა თქვენი ღირსეულობა. ქართველობის ისტორია ის არის, რომელი საერთო აღიარებული უნდა იყოს.
- სურათი უნდა გახდეს რომელი მხოლოდ
ფოტო: Alex / Pexels
