ადაპტაცია თუ ნოსტალგია: ჩრდილოეთ ამერიკის ემიგრანტთა სიცოცხლისეული სავსე ამბები

თამარ კვარაცხელია
1 წუთიანი წაკითხვა
ფოტო: Nuno Magalhães / Pexels

როდის იწყება ემიგრანტის ნამდვილი ცხოვრება — წასვლისას თუ მოგვიანებით?

ფიქრობდით ოდესმე, რამდენ განსხვავებულ მისამართს იღებს ემიგრაციის ისტორია? ერთნი თვლიან, რომ ახალი ქვეყნის დანახვისთანავე მუდმივი რეზიდენტობა იწყება. მეორენი წლების შემდეგაც საკუთარ სულიერ მშობლიურ მიწადად რჩებიან ვარდებზე ნაგები ქვეყნის. ეს ორი მსოფლმხედველობა თეონა ჯიქიას და მისი დის მაგალითზე ნათლად ჩანს.

44 წლის ასაკში, დაუგეგმავად მიღებული ამერიკული ვიზით, ქართველი ბუღალტერი იბადება როგორც ნიუ-იორკის ტაქსისტი ბლოგერი. მაგრამ რამდენი ემიგრანტის უკან იმალება სწორედ ეს ამბავი — სურვილის გარეშე წასვლა, შემდეგ კი ხუთი წელი ყოველდღიურ ბრძოლაში საკუთარ თავთან?

ემიგრანტთა ჯანმრთელობის უზრუნველყოფა კრიტიკულ როლს თამაშობს ადაპტაციაში. WHO-ს რეკომენდაციებით, ემიგრანტთა ფსიქოლოგიური ჯანმრთელობა პირდაპირ უკავშირდება სოციალური ინტეგრაციის სწრაფვას.

ორი ძმისშვილი, ორი სავსებით განსხვავებული მიდგომა

ემიგრაციის ფსიქოლოგიაში არსებობს ფენომენი, რომელსაც სპეციალისტები „ადაპტაციის გენდერულ განსხვავებას

რეკლამა
Ad imageAd image

ფოტო: Nuno Magalhães / Pexels

READ  როგორ დავზოგოთ ფული მოგზაურობის დროს
გაუზიარეთ ეს სტატია
აშშ-ის, კანადის, ავსტრალიისა და ისრაელის მიმართულების ავტორი. წერს ვიზის ლატარეაზე, გრინქარდზე, სამუშაო და სასწავლო ვიზებზე, ქართული დიასპორის ორგანიზაციებზე ამერიკის კონტინენტზე და ისრაელში მცხოვრები ქართველების უფლებებზე.
კომენტარები ჯერ არ არის