„ამ ქალის საცოდაობით აღარ ვარ“ – თამარ ჩერგოლეიშვილი ქეთი დევდარიანზე

ქართული კინემატოგრაფიის ისტორიაში ხშირად დაჭიდვებული იყო შემოქმედელთა შორის კონფლიქტები, რომლებიც საჯაროდ გამხელი იყო. ერთ-ერთი ასეთი შემთხვევა უკანასკნელი დროს განახლდა, როდესაც თამარ ჩერგოლეიშვილმა სოციალურ ქსელში მკრთალი განცხადება გააკეთა, რომელიც დაკავშირებული იყო ფილმის „ჩემი ცოლის დაქალებების” სცენარისტთან, ქეთი დევდარიანთან. თამარმა საკუთარი პოსტში აღნიშნა, რომ „ეს რა ფლიდი და უთავმოყვარეო არარაობად ჩამოაყალიბა კონიუნქტურამ” და „ამ ქალის საცოდაობით აღარ ვარ”. ასეთი მკრთალი სიტყვებით გამოწერილი განცხადებები ხშირად იმალებს მის ზე მეტ ღრმა დაპირისპირებას.

ეს ორ წამოქმედ შორის კონფლიქტი მხოლოდ პირადი უთანხმოების საკითხი არ არის, არამედ ქართული კულტურული ფართობის ხელოვნური გარემოს ანარეკლი, რომელშიც მხატვრული სხვადსხვა მხარეს შორის დაპირისპირება ხშირი მოვლენაა. ეს სიტუაცია პიტნის საკითხი გახდა სოციალური მედიის დროს ეპოქაში, სადაც ცხელი კომენტარები და საჯაროსანი დეკლარაციები მიმდინარეობს რეალურ დროში.

კონფლიქტის მოცემულობები

თამარ ჩერგოლეიშვილი, რომელიც ცნობილი პროდიუსერი და რეჟისორია, სოციალურ მედიაში ქეთი დევდარიანის მიმართ თავისი უკმაყოფილება გამოხატა. ის აკრიტიკებდა მის მიერ დაწერილი სცენარის ხარისხას და პროფესიონალიზმს, განსაკუთრებულად „ჩემი ცოლის დაქალებების” პროექტის კონტექსტში. თამარის თქმით, დევდარიანის სამუშაო სახელმწიფო ინდუსტრიის კონიუნქტურის შედეგი იყო, რაც თითქოს ხელოვნურმა ღირებულებამ დაზიანა.

ქეთი დევდარიანი, უპირატესად კი სცენარისტი და რეჟისორი, რომელმაც ქართული ფილმის პროექტებში მნიშვნელოვანი წვლილი შეიტანა, აღმოჩნდა ასეთი კრიტიკის ზღვარში. თამარის ვიდეო, რომელიც სოციალურ ქსელში გაზიარდა, ხდა ემოციური გამოხატვის ბაზა, რომელმაც ბევრი მოწამე მიიპყრო და გამოწვევა დაიწყო ღრმა დისკუსიების შესახებ ქართული კინომდელობის სტანდარტებსა და მოსახლეობის აღიარებაზე.

რეკლამა

სოციალური მედია და საჯაროდ გამხელი კონფლიქტები

თანამედროვე ჯამში, სოციალური მედია გახდა ის პლატფორმა, რომელზეც კრიტიკა და კონფლიქტები მშენებლობის მოყვება ხდება დაუსაფარი ოქროვის მსგავსად. თამარ ჩერგოლეიშვილის მსგავსი გავლენიანი ფიგურების დეკლარაციები აკმაყოფილებენ ათასებს ფოლოვერს და იწვევენ ხშირად ემოციურ რეაქციებს.

საჯაროდ გამხელი დაპირისპირება ამ მსგავსი შემთხვევებში იწვევს დამკვირვებელთა განყოფილებას – ნაწილი თამარის გაკრიტიკებას დაუჭირა მხარი, მათ განმარტებით, რომ მან აკრიტიკა სხვისი სამუშაო და მოწოდება, ხოლო სხვები გამოიხმო ქეთის დაშვების აღმერთო მხარეს. ეს დაპირისპირება ხელოვნების ქვესფეროს სიმბოლო გახდა, სადაც პროფესიონალიზმი და კრიტიკა ხშირად კენჭსაფრად აღმართულია.

ქართული კინემატოგრაფიის კრიტიკული ხედი

ქართული კინემატოგრაფია რთულ პერიოდში დაკმაყოფილებული დღეებს განჩენს. მოკლო აღსანიშნავია, რომ ხელოვნების საფუძველზე მოცემული კრიტიკა ხშირად უკეთ ახდენს ის პრობლემებს, რომლებიც ინდუსტრიაში არსებობს. კერძოდ, სცენარის ხარისხი, გადახედვის პროცესი და მხატვრულ მხარდამჭერ უზაფხულის საკითხი აქ აქტუალური რჩება.

თამარის კრიტიკა, მიუხედავად მის პირადი ხასიათისა, აჩენს ის აქტუალური საკითხები, რომელთა მიმართ ქართულმა კინოპროდუქცემ ყურადღება უნდა დაამახასიათოს. პროფესიონალიზმის სტანდარტები, თანამშრომელთა პასუხისმგებლობა და მხატვრული სამუშაოს მოწოდება – ეს ყველაფერი თუ ვცდილობთ მაღალ დონეზე შენახვას, სცენარისტები, რეჟისორები და პროდიუსერები ერთმანეთისგან კრიტიკასთან სხვაგვარად უნდა ეკიდეთ.

კრიტიკისა და პროფესიონალიზმის საზღვარი

ხელოვნების მსოფლიოში კრიტიკა აუცილებელი კომპონენტია, რომელიც ხელოვნებისმის განვითარებაში ხელს უწყობს. თუმცა, საჯაროდ გამხელი კრიტიკა, მით უმეტეს, როდესაც ის პერსონალური ატაკამდე აღწევს, ხშირად საპირისპირო ეფექტს იძლევა. სოციალური მედიის გამოყენება ასეთი კრიტიკის გამოსახატავად ზოგჯერ უფრო ხორბლის დაბნელებას შეიძლება წაახალისოს, ვიდრე კონკრეტული საკითხების განხილვას.

რეკლამა

პროფესიონალიზმი კი იმაში გამოიხატება, რომ კრიტიკა ჯანსაღი, კონკრეტული და ხელოვნური განვითარების დაკმაყოფილების მიზნით გამოკეთდეს. თამარ ჩერგოლეიშვილის განცხადება, თუმცა აჰმო გამოხატული იყო, საკითხის არსიდან უფრო ემოციურ დიმენსიაში გადავიდა. კრიტიკა არ უნდა გახდეს პირადი შეურაცხყოფა, არამედ რაოდენობრივი დისკუსია სამუშაოს ხარისხის შესახებ.

პრაქტიკული რჩევები

• კრიტიკის დაკმაყოფილება: კრიტიკა სთხოვეთ ხელოვნურმა სხვადსხვა გარემოებაზე, სადაც პირადი შეურაცხყოფის გარეშე არის შესაძლო პროფესიონალური კემპემტენთი ყოფნა.
• სოციალური მედიის გაკოორდინება: სანამ საჯაროდ კრიტიკა გამოხატავთ, შედეგებზე დაფიქრდით და გამოთქმის მესაზოს განსაზღვრეთ.
• პირადი კონტაქტის დამყარება: დიდი დაპირისპირებების შემთხვევაში, პირადი კონტაქტი ხშირად უფრო ეფექტურია ვიდრე საჯაროო პოლემიკა.
• ხელოვნურ ხარისხზე ფოკუსირება: კრიტიკა ფოკუსირდეს სამუშაოზე, არა ადამიანზე – ის სცენარი, ფილმი ან პროექტი თავისთავად შეიძლება აკრიტიკოს.
• კონსტრუქციული პროპოზიციის წარმოთქმა: თუ კრიტიკა გამოხატავთ, მასთან ერთად კონსტრუქციული გამოსახატება და გაუმჯობესების ხერხები შემოთავაზეთ.
• ინდუსტრიის მთლიანობის წინააღმდეგ დაკვირვება: ინდივიდუალური კონფლიქტი არ არის მთლიანი ინდუსტრიის კრიტიკა – ზოგჯერ პირადი დაპირისპირება ტენდენციების სიმბოლოდ ხდება.

დასკვნა

თამარ ჩერგოლეიშვილი და ქეთი დევდარიანს შორის მოსაზრება თვით ქართული კულტურული გარემოს ანარეკლია – მის სხვადსხვა მხარეს შორის დაპირისპირება, რომელსაც ხშირად მედიამ გაამპლიფიცირებული ფორმით ითავსობს. ის, რომ ორი წამოქმედი საჯაროდ კონფლიქტში ხვდება, უდაოდ აქვს გავლენა ინდუსტრიაში და საზოგადოებრივ აზრზე.

მაგრამ აქ არსებითი სიმაღლე ის იმაში რჩება, რომ როგორ მოვიქცეთ ხელოვნების სახეზე კრიტიკასთან – უნდა ვიყოთ პროფესიონალი, პატივი მივცეთ თითოეულის მუშაობას, და კრიტიკა არ გახდეს პირადი ომი. ქართული კინემატოგრაფია უფრო მძლავრი შეიძლება იყოს, თუ დიალოგი და აკრიტიკება კონსტრუქციული გზით წინ წაიყვანებითო. ამ შემთხვევაში, თუმცა უკმაყოფილება აშკარაა, მნიშვნელოვანია, რომ ხელოვნება აღმოცენდეს და ინდუსტრია განვითარდეს, უცილობელი დიალოგის გზით.