ემიგრაცია მხოლოდ ფიზიკური გადაადგილება არაა — ეს შინაგანი გლეხთაშორისია საკუთარი ცხოვრებისადმი.
მარტოობა, გაუცხოება, გაუთავებელი შიში სამსახურიდან დათხოვნის ან დოკუმენტების პრობლემების გამო ხშირად ემოციურ სტრესად იქცევა, რომელიც გრძელვადიანად აისახება ჯანმრთელობაზე.
მეცნიერულად დადასტურებულია, რომ ემიგრანტებში დეპრესიის, შფოთვისა და უძილობის დონე მნიშვნელოვნად მაღალია.
თუმცა ისინი იშვიათად მიმართავენ ფსიქოლოგს — მიზეზი იგივეა: „მე აქ სამუშაოსთვის ვარ, არ შემიძლია დრო და ფული ფსიქოლოგზე დავხარჯო.“
ეს უთქმელი სტრესი ხშირად ვლინდება ფიზიკურ ტკივილად: თავის ტკივილი, გულისრევა, წნევის მერყეობა, გულმკერდის ტკივილი… ეს უკვე სიგნალია, რომ სხეული ხმამაღლა საუბრობს იმაზე, რასაც სული დუმილით იტანს.
სწორედ ამიტომ, ევროპულ ქვეყნებში სულ უფრო აქტიურად იქმნება დიასპორული ფსიქოლოგიური დახმარების ქსელები, სადაც ემიგრანტებს შეუძლიათ მიიღონ ანონიმური მხარდაჭერა — ქართულ ენაზეც კი.
ეს პატარა ნაბიჯებია, მაგრამ ემიგრანტისთვის ისინი სიცოცხლის ხაზი შეიძლება გახდეს.
