საქართველოში ჯანდაცვის სისტემა ბოლო ათწლეულში ეტაპობრივად ვითარდება, თუმცა ემიგრანტებისთვის ის ჯერ კიდევ არასაკმარისად მოქნილია.
საყოველთაო დაზღვევა
ყველა მოქალაქე ფორმალურად დაფარულია საყოველთაო დაზღვევით, თუმცა რეალურად მომსახურების ხარისხი და დაფინანსების მოცულობა რეგიონიდან რეგიონამდე განსხვავდება.
დაბრუნებულ ემიგრანტებს ხშირად სჭირდებათ სამედიცინო შემოწმება და ფსიქოლოგიური რეაბილიტაცია, მაგრამ ამ მიმართულებით სპეციალური სახელმწიფო პროგრამები ნაკლებად მოქმედებს.
პერსპექტივა
საჭიროა პროგრამების შემუშავება, რომლებიც ემიგრანტებს აძლევს უფასო ან შეღავათიან სამედიცინო კვლევებზე წვდომას დაბრუნებისას.
ასევე — საინფორმაციო პლატფორმების შექმნა, რომლებიც დაეხმარებიან მათ ჯანმრთელობის სისტემაში ინტეგრირებაში.
ევროპის ქვეყნები დღეს ჯანდაცვას ხედავენ როგორც სოციალური უსაფრთხოების საყრდენს, არა როგორც ეკონომიკურ პროდუქტს.
საქართველოსთვის კი ეს მოდელი მაგალითია იმისა, როგორ შეიძლება ჯანდაცვა იქცეს ადამიანთა ღირსების დაცვის მექანიზმად — როგორც ქვეყნის შიგნით, ისე მის საზღვრებს გარეთ.
